Page 2 of 32

BTW-regulasies in verband met die verskaffing van elektroniese dienste

Sedert 2015 word buitelandse verskaffers van elektroniese dienste (soos oudiovisuele inhoud, e-boeke, ens.) in Suid-Afrika, geag ’n onderneming vir BTW plaaslik te bedryf. Alhoewel die regime al vir ’n aantal jare in plek is, word nuwe regulasies in hierdie verband voortdurend gepubliseer, die laaste op 18 Maart 2019, met ’n effektiewe datum van 1 April 2019. Saam met die nuwe regulasies het die SAID ’n “FAQ”-dokument gepubliseer wat sommige van die vrae wat handelaars en die publiek in die algemeen waarskynlik sal hê oor die implikasies van die opgedateerde regulasies en onlangse wetgewende wysigings, aanspreek. Hieronder ondersoek ons sommige van die meer relevante sake wat die SAID in die “FAQ”-dokument aanspreek.

 

Wat is elektroniese dienste? Elektroniese dienste beteken enige dienste wat deur ’n nie-inwoner vir oorweging verskaf word deur gebruik te maak van –

  • ’n elektroniese agent;
  • ’n elektroniese kommunikasie; of
  • die internet.

 

Elektroniese dienste is dus dienste, waarvan die verskaffing –

  • afhanklik is van inligtingstegnologie;
  • geoutomatiseerd is; en
  • minimale menslike ingryping behels.

 

Eenvoudig gestel, beteken dit dat vanaf 1 April 2019, u BTW moet betaal op ’n wyer reeks elektroniese dienste. Die regulasies omvat nou enige dienste wat kwalifiseer as “elektroniese dienste” (behalwe vir ’n paar uitsonderings) hetsy dit direk deur die nie-inwonerbesigheid of via ’n “tussenganger” verskaf word.

 

Enkele voorbeelde sluit in:

  • Veilingdienste;
  • Aanlynadvertensies of voorsiening van advertensieruimte;
  • Aanlynkoopportale;
  • Toegang tot “blogs”, joernale, tydskrifte, koerante, speletjies, publikasies, sosiale netwerke, “webcasts”, webinare, webwerwe, webtoepassings, webreekse; en
  • Sagteware-toepassings afgelaai deur gebruikers op mobiele toestelle.
Wat is spesifiek uitgesluit van die omvang van elektroniese dienste in die opgedateerde regulasies? Uitgesluit uit die opgedateerde regulasies is –

  • Telekommunikasiedienste;
  • Opvoedkundige dienste wat vanaf ’n uitvoerland (’n ander land as Suid-Afrika) voorsien word, welke dienste deur ’n onderwysowerheid kragtens die wette van die uitvoerland gereguleer word; en
  • Sekere lewerings van dienste waar die verskaffer en ontvanger aan dieselfde groep maatskappye behoort.
Wat is die rede vir die opgedateerde regulasies? Die oorspronklike regulasies het die omvang van dienste wat as elektroniese dienste kwalifiseer beperk en belasting moet teen die standaardkoers gehef word. Die voorneme van die opgedateerde regulasies is om die omvang van dienste wat as elektroniese dienste kwalifiseer, wesenlik uit te brei sodat alle dienste wat vir ’n oorweging (onderworpe aan ’n paar uitsonderings) verskaf word, wat deur middel van ’n elektroniese agent, elektroniese kommunikasie of die internet, elektroniese dienste is en BTW teen die standaardtarief gehef moet word.
Tref die opgedateerde regulasies ’n onderskeid tussen Besigheid-tot-Besigheid (B2B) en Besigheid-tot-Verbruiker (B2C) voorrade? Nee, daar is geen onderskeid tussen B2B en B2C-voorrade nie, daarom sal B2B-voorrade met BTW teen die standaardkoers gehef word. Hierdie uitkoms was opsetlik omdat die Suid-Afrikaanse BTW-stelsel nie ten volle die B2B- en B2C-konsepte onderskryf nie.
Wat is voorbeelde van voorrade wat nie elektroniese dienste is nie?
  • Sekere opvoedkundige dienste
  • Sekere finansiële dienste waarvoor ’n fooi gehef word
  • Telekommunikasiedienste
  • Sekere voorrade gelewer in ’n groep maatskappye
  • Die aanlynverskaffing van tasbare goedere soos boeke of klere
  • Sekere voorrade of dienste wat nie elektroniese dienste volgens hulle aard is nie, maar waar die uitset en oordrag van die dienste slegs elektronies gekommunikeer word, byvoorbeeld:
    • ’n regsmening wat in ’n uitvoerland voorberei is, per e-pos gestuur; en
    • ’n argitek se plan opgestel in ’n uitvoerland en per e-pos aan die kliënt gestuur.

 

Gegewe die veel groter toepassingsgebied vir elektroniese dienste, moet beide plaaslike en buitelandse handelaars toesien dat BTW teen die toepaslike tarief gehef word vir die verskaffing van elektroniese dienste – en plaaslike verkopers moet, waar toepaslik, die nodige stawende dokumente behou ten einde enige insetbelastingeise te staaf.

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

EMP501-rekonsiliasies

Die aanvangsdatum van die 2019-seisoen vir indiening van die jaarlikse EMP501-rekonsiliasies is deur die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (SAID) uitgestel vanaf 1 April na 17 April 2019. Die rede vir hierdie verandering word toegeskryf aan opdaterings deur die SAID aan hul bestaande stelsels.

Die sperdatum vir indiening van bostaande rekonsiliasie, sowel as die Opgawe van Verdienste (“Return of Earnings”) (W.As 8) is 31 Mei 2019.  Die boetes vir laat indiening is as volg:

  • die nie-indiening of laat indiening van die EMP501-rekonsiliasie kan lei tot ’n 10% boete van die belastingjaar se werknemersbelastingaanspreeklikheid; en
  • die laat indiening van die W.As 8 2018 Opgawe van Verdienste by die Departement van Arbeid kan 10% van die aanslag bedrag beloop.

Daar word voorgestel om gebruik te maak van elektroniese salarisregisters wat jou in staat stel om onderliggende waardes van doeltreffendheid en betroubaarheid behoorlik te handhaaf en sodoende te verseker dat akkurate inligting aan die SAID en die Departement van Arbeid betyds voorsien word om enige boetes te vermy.

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

Aansoek om verminderde aanslae

In gevalle waar belastingbetalers verontreg word deur aanslae uitgereik deur die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (SAID), maak die Wet op Belastingadministrasie[1] voorsiening vir ’n geskilbeslegtingsproses, waardeur ’n belastingbetaler redes vir ’n aanslag kan versoek, beswaar teen ’n aanslag kan aanteken en, indien nodig, gebruik kan maak van verdere appèlprosedures wat ook beskikbaar is. Dispuutoplossing is prosesgeoriënteerd en streng reëls bepaal die vorm, datums en algemene prosedures wat van toepassing is op beide belastingbetalers en die SAID. Gegewe die ingewikkelde proses is dispuutoplossing dikwels duur, terwyl professionele hulp nodig is om nakoming van die stelsel te verseker. Wanneer daar duidelike foute in ’n aanslag is (in teenstelling met aangeleenthede van substansie of interpretasie), kan ’n geskilbeslegtingsproses ’n frustrerende proses vir belastingbetalers wees, aangesien bedrae wat geassesseer moet word nie in die eerste instansie moes opgeduik het nie.

Gelukkig maak die Wet (in artikel 93) voorsiening vir die SAID om verminderde assesserings te maak indien die SAID tevrede is dat ’n duidelik onbetwiste fout in die beoordeling deur die SAID of die belastingbetaler in ’n opgawe is. Die SAID kan sulke verminderde aanslae uitreik, selfs as geen beswaar ingedien is nie, of geen appèl aangeteken is nie. Daar is egter probleme met die toepassing van artikel 93, beide prakties en wesenlik.

Op ’n praktiese vlak maak die Wet of enige geskilbeslegtingsreëls nie voorsiening vir die proses wat ingevolge artikel 93 gevolg moet word nie. In ’n onlangse Belastinghofbesluit[2] het die regter die volgende gevolgtrekking oor die proses gemaak:

Die grondslag waarop ’n belastingpligtige ’n aangeleentheid ingevolge artikel 93(1)(d) kan laat oorweeg, is duidelik nie by wyse van ’n beswaar teen, of appèl teen, ’n aanslag nie. Daar is ’n aparte prosedure hiervoor beskikbaar. Dit stel ook nie ’n formele aansoek in die vooruitsig nie. Dit lyk vir my asof dit eenvoudig by wyse van ’n versoek is.

Die versoekprosedure laat ongelukkig die belastingbetaler oor aan sy/haar lot, aangesien dit twyfelagtig is of ’n uitslag op die versoek binne 30 werksdae nadat ’n aanslag uitgereik is, verkry sou word – die tydperk waarbinne ’n beswaar ingedien moet word. ’n Aansoek ingevolge artikel 93 sal nie die tydperk waartydens ’n beswaar vereis word, opskort nie – sou die versoek uiteindelik afgewys word; die belastingbetaler het sy kanse op sukses ernstig benadeel as beswaar die volgende toevlug is, aangesien die beswaar moontlik laat ingedien kan word.

Ewe uitdagend is dat daar geen duidelike aanduiding of definisie is vir wat ’n “readily apparent undisputed error” sou wees nie. Wat dalk vir die belastingpligtige baie duidelik kan wees, mag nie as sodanig deur die SAID geïnterpreteer word nie. Waarskynlik, sou ’n “readily apparent undisputed error” iets wees soos die toepassing van verkeerde belastingkoerse of verkeerde strafpersentasies wat minimale (indien enige) interpretasie van belastingvoorwaardes vereis.

Alhoewel ’n versoek ingevolge artikel 93 ‘n roete vir verminderde aanslae vir belastingbetalers voorsien, moet so ‘n  versoek versigtig bestuur word, aangesien dit nodig mag wees om, in die geval van ’n onsuksesvolle versoek, ’n parallelle beswaarproses te voer om te verseker dat belastingbetalers nie deur die ander remedies wat tot hul beskikking is, in gevaar gestel word nie.

1 Nr 28 van 2011 (“die Wet”)

[2] Rampersadh en Ander v Kommissaris vir die Suid-Afrikaanse Inkomstediens en ander (5493/2017) [2018] ZAKZPHC 36 (27    Augustus 2018).

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

FIXED AND REIMBURSIVE TRAVEL ALLOWANCES

When determining the best remuneration package for travelling employees, South African employers and employees are continuously considering the benefits between a travel allowance, a reimbursive travel allowance or both. For this purpose, the employees’ tax (“PAYE’’) and income tax consequences of these two allowances are set out in more detail below.

A travel allowance is an allowance granted by the employer to the employee for the use of his or her private motor vehicle for the employer’s business purposes. This includes any fixed travel allowances, petrol, garage and maintenance cards.

A reimbursive travel allowance is any allowance which is based on the actual distance travelled for business purposes and is normally paid by the employer to the employee by multiplying the actual business kilometres travelled by a fixed rate per kilometre.

For PAYE purposes, 80% of the fixed travel allowance must be included in the employee’s remuneration. This percentage is reduced to 20% if the employer is satisfied that at least 80% of the use of the motor vehicle for the tax year will be for business purposes. Employees must keep a record of the actual distance travelled during the year for business purposes by way of a logbook. The full amount of the allowance is disclosed in the IRP5 under code 3701.

In respect of the reimbursive travel allowance, no PAYE is payable on an allowance paid by an employer to an employee up to the rate of 361 cents per kilometre, regardless of the value of the vehicle. The reimbursement does also not have to be substantiated by a logbook. But is only available to an employee if no other form of an allowance or reimbursement (other than for parking or toll fees) is received from the employer in respect of the vehicle. Any excess reimbursed portion (exceeding 361 cents per kilometre) is, however, subject to PAYE just like a fixed travel allowance. Disclosure of this allowance is under codes 3702, 3722 and 3703 on the IRP5.

For income tax purposes, the full (100%) of the fixed travel allowance, as well as the taxable reimbursive travel allowance, will be added together on assessment.

The employee will, however, be allowed to claim actual business travel expenses against the travel allowance (subject to certain limits) and the portion exceeding the claim will be taxable on assessment.

Where no actual costs are claimed, the South African Revenue Service provides a table which sets out fuel costs (per kilometre), maintenance costs (per kilometre) and a fixed cost which may be claimed against a travel allowance depending on the value of the vehicle. However, no fuel cost or maintenance cost may be claimed in instances where the employee has not borne the full fuel or maintenance cost.

This article is a general information sheet and should not be used or relied upon as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.  Errors and omissions excepted (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

REQUESTS FOR SUSPENSION OF PAYMENT FROM SARS

Since its introduction, the “pay now, argue later” rule relating to disputed amounts of tax has been and remains to be the subject of much controversy, and rightfully so. The basic premise is that even though you disagree with an amount of tax, once you have been assessed by SARS, the amount becomes due and your obligation to pay the tax, and SARS’ right to recover the tax, is not suspended by any objections or appeals against the assessment or pending court proceedings (i.e. pay the tax, and then dispute it).

Taxpayers do however have some remedy, in that they may request a senior SARS official to suspend the payment of the tax (or a portion), pending the outcome of a dispute against an assessment. Importantly, a taxpayer needs to dispute, or at least intend to dispute, the amount of tax allegedly due before a request to suspend the payment can be made.

In considering the request, the SARS official should consider relevant factors, including:

  • whether the recovery of the disputed tax will be in jeopardy or if there will be a risk of dissipation of assets;
  • the compliance history of the taxpayer with SARS;
  • whether fraud is prima facie involved in the origin of the dispute;
  • whether the taxpayer has tendered adequate security for the payment of the disputed tax and if accepting it is in the interest of SARS or the fiscus; and
  • whether payment will result in irreparable hardship to the taxpayer not justified by the prejudice to SARS or the fiscus if the disputed tax is not paid or recovered.

Taxpayers should not look to abuse the suspension system, as SARS are well within their rights to revoke a decision to suspend payment with immediate effect, if it is satisfied that a taxpayer merely entered into the dispute process on a frivolous or vexatious basis, is employing dilatory tactics, or if there is a material change in the circumstances from when the request was granted. Furthermore, if a request has been successfully granted, but the taxpayer does not object to the assessment, does not appeal after a disallowed objection or proceeds to court, the suspension is revoked with immediate effect.

SARS will not suspend payment of an amount of tax out of own accord once the dispute process has commenced. Taxpayers will need to actively take steps to initiate the suspension, through either e-filing or a branch office visit. A request for suspension of payment is a vital part of the dispute resolution process and should be submitted as soon as possible for an assessment which a taxpayer intends to dispute. If not already along with a request for reasons, it would be good practice to submit the request at the same time as the objection.

This article is a general information sheet and should not be used or relied upon as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.  Errors and omissions excepted (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

NUWE INDIENINGVEREISTES VIR INSOLVENTE BELASTINGBETALERS

Die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (“die SAID”) het onlangs nuwe prosedures uiteengesit met betrekking tot die proses rondom die indiening van inkomstebelastingopgawes wat verband hou met insolvensie. Die verstekposisie is dat waar die boedel van ’n persoon gesekwestreer word, moet ’n afsonderlike opgawe ingedien word vir die tydperk wat begin op die eerste dag van daardie jaar van aanslag en eindig op die datum wat die datum van sekwestrasie voorafgaan. ’n Verdere opgawe word benodig vir die tydperk wat begin op die datum van sekwestrasie en eindig op die laaste dag van daardie jaar van aanslag (en daaropvolgende jare van aanslag totdat die boedel uiteindelik gelikwideer is). In wese is dus drie afsonderlike belastingbetalers aanspreeklik vir belasting, naamlik:

  • Die insolvente persoon vir die tydperk voor insolvensie (dit wil sê, tot die datum wat die datum van sekwestrasie voorafgaan);
  • Die insolvente boedel (’n nuwe entiteit vir belastingdoeleindes vanaf die datum van sekwestrasie); en
  • Die insolvente persoon vir die tydperk op en na die datum van sekwestrasie.

Die SAID dui aan dat die nuwe vereistes: “in lyn is met die strategiese doelwitte van die SAID, verhoogde belastingaanspreeklikheid en die toenemende gerief en billikheid rakende die doen van sake met die SAID, en om aan wetlike vereistes te voldoen, is veranderinge aan die huidige prosesse nodig ten opsigte van registrasie, instandhouding en die bestuur van die status van ’n insolvente individu en boedel”.

Vanaf 25 Januarie 2019 moet individuele belastingbetalers wat vrywillig of verpligtend gesekwestreer word, inkomstebelastingopgawes op die volgende wyse indien:

  • Insolvente individu – Die belastingverwysingsnommer wat voor sekwestrasie gebruik is, sal gesluit wees en kan nie voortaan meer gebruik word nie. Enige inkomstebelastingopgawes wat uitstaande is voor die datum van sekwestrasie, moet ingedien word deur gebruik te maak van die inkomstebelastingverwysingsnommer wat gebruik is voordat u insolvent verklaar is;
  • Insolvente boedel – Die trustee van ’n insolvente boedel moet aansoek doen om ’n belastingverwysingsnommer vir die insolvente boedel. Die nuwe belastingverwysingsnommer sal dan gebruik word vir enige interaksies met die SAID vanaf die datum van sekwestrasie tot aan die einde van die laaste dag van daardie jaar van aanslag; en
  • Individu na-insolvensie – U moet aansoek doen vir ’n nuwe inkomstebelastingverwysingsnommer sodra u insolvent verklaar is ten einde met die SAID te kommunikeer ten opsigte van belasting waarvoor u aanspreeklik mag wees en opgawes wat u moet indien.

Die boedel van die persoon voor sekwestrasie en die persoon se insolvente boedel word egter geag een en dieselfde persoon vir sekere doeleindes te wees, byvoorbeeld die bepaling van die aftrekkings en kortings waarop die insolvente boedel geregtig is en die bepaling van ’n belasbare kapitaalwins of aangeslane kapitaalverlies in die insolvente boedel. Dit beteken ook dat daar geen beskikking vir kapitaalwinsbelastingdoeleindes is wanneer die bates van die insolvente persoon na die insolvente boedel oorgedra word nie.

Soos blyk uit bogenoemde, is die belastinghantering (beide wesenlik en prosedureel) van insolvensie ingewikkeld, en belastingbetalers word aangeraai om professionele bystand te kry wanneer hulle hul belastingsake tydens insolvensie hanteer.

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

NASIONALE BEGROTINGSTOESPRAAK

Die Minister van Finansies, Tito Mboweni, het op 20 Februarie 2019 sy eerste Nasionale Begrotingstoespraak gelewer met die fokus vir die komende fiskale jaar op die verstewiging van belastingadministrasie in lyn met die aanbevelings van die Nugent-Kommissie. Dit behoort ondersteun te word deur die aanstelling van die nuwe, permanente SAID- Kommissaris in die komende weke.

Die 2019-begroting berus op ses “fundamentele voorskrifte”:

  1. Bereiking van ‘n hoër tempo van ekonomiese groei
  2. Toename in belastinginvordering
  3. Redelike en bekostigbare besteding
  4. Stabilisering en vermindering van skuld
  5. Hersamestelling van staatsbeheerde ondernemings
  6. Bestuur van die openbare sektor se loonrekening

Hoogtepunte

  • Totale belastinginvorderings vir 2018/19 sal na beraming R1.3 triljoen beloop, ‘n begrotingstekort van R42.8 biljoen.
  • Toename van die brandstofheffing met 29sent/liter, bestaande uit ‘n toename van 15sent/liter in die algemene brandstofheffing en ‘n 5sent/liter toename in die Padongelukfonds-heffing vanaf 3 April 2019.
  • Instelling van ‘n koolstofbelasting op brandstof van 9sent/liter vanaf 5 Junie 2019, waarteen geen diesel-terugbetaling geëis kan word nie.
  • Toename in aksynsregte op alkohol en tabakprodukte tussen 7.4% en 9%, heelwat meer as inflasie. Voorstelle om elektroniese sigarette en tabakverhittings-produkte te belas.
  • Koolstofbelasting sal op 1 Junie 2019 ingestel word. Die SAID en die Departement van Omgewingsake sal gesamentlik die belasting administreer.
  • Persoonlike belastingkategorieë bly onveranderd en sal nie vir inflasie aangepas word nie. Dit sal inkomste van R12.8 biljoen meebring. Primêre, sekondêre en tersiêre kortings sal met slegs 1.1% verhoog word (tot R14 220, R7 794, en R2 601 onderskeidelik.)
  • Geen verandering in die maandelikse mediese belastingkrediet vir medieseskema-bydraes nie.
  • Verhoging van suikerbelasting tot 2.21 sent per gram bo 4 gram suiker per 100ml, vanaf 1 April 2019.
  • Beduidende vooruitgang met terugbetaling van BTW-terugbetalings: kredietboek van R42 biljoen in September 2018 het verminder tot R31 biljoen in Januarie 2019.
  • Eskom sal ‘n jaarlikse toekenning van R23 biljoen van belastingbetalers ontvang oor die volgende drie jaar terwyl dit herstruktureer word tot drie onafhanklike eenhede. Die R69 biljoen-koste sal ‘n verhoging van R16 biljoen meebring in die staat se selfopgelegde bestedingsplafon.
  • ‘n Uitvoerbelasting op afvalmetaal sal ingestel word.
  • ‘n Reserwe van R13 biljoen is opsy gesit om in die jaar wat voorlê steun te verleen aan die SAL, die SAUK, Denel en ander ondernemings in staatsbesit. In die lopende jaar het die SAL se skuld wat deur die staat gewaarborg word, met R6.2 biljoen gestyg terwyl ‘n verdere waarborg van R1 biljoen aan Denel toegestaan is. Die Landbank was die uitsondering en het eintlik skuld vereffen.
  • Daar sal vanjaar geen salarisverhogings vir parlementslede, provinsiale wetgewers en uitvoerende amptenare van ondernemings in staatsbesit wees nie.
  • Die grootste toewysings uit die R5.87 triljoen totale staatsbesteding oor die volgende drie jaar is vir onderwys (20%), maatskaplike ontwikkeling (15%) en gesondheid (10%).
  • Meer as R30 biljoen word toegewys vir die bou van nuwe skole en instandhouding van skolinginfrastruktuur. ‘n Verdere R2.8 biljoen sal gebruik word vir die vervanging van puttoilette in 2 400 skole. Meer as R111 biljoen word oor die mediumtermyn belê vir die befondsing van universiteits- en tegniese kollege opleiding van 2.8 miljoen studente uit arm en werkersklas agtergrond.
  • In die komende fiskale jaar is R567 biljoen toegewys vir maatskaplike toelaes. Ouderdomspensioene sal met R80 per maand styg terwyl maandelikse toekennings vir pleegsorg met R40 en kindersorg met R10 sal styg.
  • Daar is meer dokters en verpleegsters nodig en R2.8 biljoen word geprioritiseer vir ‘n nuwe menslike hulpbrontoekenning; ‘n Addisionele R1 biljoen word toegewys aan interne en R1 biljoen sal gebruik word om die maandelikse besoldiging van gemeenskapsgesondheidswerkers tot R3 500 te verhoog.
  • Die inkubasieprogram vir klein ondernemings sal ondersteun word met ‘n toekenning van R481 miljoen aan die Kleinsake Ontwikkelingsagentskap.
  • R8 biljoen word toegewys vir die implementering oor die volgende drie jaar van 262 landelike hervormingsprojekte. R3.7 biljoen word opsy gesit vir ontluikende boere wat grond wil aanskaf om te boer. Die Landbank het R3 biljoen opsy gesit om kleinboere te ondersteun en vennootskappe met finansiële instellings te fasiliteer.
  • ‘n Addisionele R3.5 biljoen oor die volgende drie jaar word aan SANRAL toegeken om nie-tolpaaie te verbeter.

Voorstelle oor inkomstebelasting

  • Waagkapitaalmaatskappye

Naas die betekenisvolle veranderinge wat in 2018 aan die Waagkapitaalmaatskappy-regime stelsel aangebring is word verdere amendemente voorgestel om die waargenome misbruik van die stelsel te verhoed.

  • Aanspreek van vernederende reëlings gemik op die vermyding van die anti-dividend stropingsbepalings. Addisioneel tot onlangse wetgewende veranderinge gaan die reëls wat betrekking het op aandeleterugkoping en dividendestroping met ingang 20 Februarie gewysig word om nuwe vorme van misbruik te beteuel. Daar is nie tans verdere besonderhede oor die spesifieke reëls beskikbaar nie.
  • Voorheen is dobbelbelasting voorgestel in die vorm van ‘n 1% heffing vir die befondsing van rehabilitasie- en bewustheidsprogramme om die negatiewe invloed van buitensporige dobbel die hoof te bied. Konsepwetgewing vir openbare kommentaar word in die loop van 2019 verwag.
  • Belastingbehandeling van bedrae ontvang deur portefeuljes van kollektiewe beleggingskemas. In 2018 is amendemente voorgestel om die profyt van sommige kollektiewe beleggingskemas te belas as inkomste in plaas van kapitaal. Nadat die publiek se kommentaar op die konsep deurgekyk is het die staat besluit dat meer tyd nodig is om met die bedryf saam te werk ten einde oplossings te vind wat nie die relevante groepe negatief sal affekteer nie. Hierdie studie word vir die 2019 wetgewende siklus voorgestel.

Voorstelle met betrekking tot Belasting op Toegevoegde Waarde

  • Hersiening van die definisie van “groep maatskappye” vir elektroniesedienste -regulasies. Met ingang 1 April 2019 sal regulasies wat elektroniese dienste voorskryf, die omvang van elektroniese dienste wat in Suid-Afrika onderhewig is aan BTW, uitbrei. Hierdie regulasies sluit elektroniese dienste uit wat tussen maatskappye in  ‘n “groep maatskappye” gelewer word, indien ‘n nie-inwonende maatskappy sodanige dienste aan ‘n inwonende maatskappy in dieselfde groep lewer.
  • Verfyning van die BTW korporatiewe herorganisasiereëls. Die BTW-wet gee verligting aan maatskappye in dieselfde groep deur die verskaffer en die ontvanger van goedere of dienste as dieselfde persoon te behandel tydens korporatiewe herorganisasietransaksies. As hierdie transaksies plaasvind in terme van afdelings 42 of 45 van die Wet op Inkomstebelasting word BTW-verligting slegs toegelaat as die oordrag betrekking het op ‘n lopende onderneming. Dog, oordrag van vaste eiendom onder hierdie afdelings mag dalk nie altyd ‘n lopende onderneming betrek nie. Daar word voorgestel dat die BTW-wet gewysig word om behandeling in hierdie gevalle te verhelder.
  • BTW-reëlings. Die BTW-wet verleen diskresionêre bevoegdhede aan die SAID om voorskrifte met betrekking tot die berekening of betaling van belasting of die toepassing van enige voorskrif, vrystelling of nulkoers, toe te pas in gevalle waar moeilikhede, anomalieë of ongerymdhede ontstaan het as gevolg van die besigheidsoptrede van ondernemers. ‘n Konstitusionele hersiening van afdeling 72 van die BTW-wet behoort onderneem te word, gegewe die uitdagings wat onstaan het met die toepassing daarvan met betrekking tot die vepligte bewoording van die BTW-wet.
  • POF-heffing-dieselterugbetalings.Die boerdery-, bosbou- en mynboubedrywe ontvang terugbetalings van heffings wanneer hulle diesel koop. Die terugbetalings se doel is om die POF-heffing wat hierdie gebruikers betaal, te neutraliseer. Hierdie dieselgebruikers ontvang egter steeds voordele van die POF as hulle ongelukke beleef waarby motorvoertuie betrokke is. Daar word voorgestel dat die POF-heffing se dieselterugbetalingsvoordeel vir hierdie primêre produksienywerhede beperk word om te verseker dat dieselgebruikers in hierdie sektore ‘n billike bydrae maak to hul POF-vrywaring.

Individue, indiensname en besparings

  • Verfyning van die buitelandse indiensname inkomstebelastingvrystelling vir Suid-Afrikaanse inwoners. Vanaf 1 Maart 2020 sal Suid Afrikaanse inwoners wat meer as 183 dae buite die land in diens is, onderhewig wees aan Suid-Afrikaanse belasting op enige buitelandse inkomste wat R1 miljoen Om maandelikse weerhouding van inkomstebelasting in Suid-Afrika asook in die gasheerland te verhoed, word voorgestel dat Suid-Afrikaanse werkgewers toegelaat word om hul maandelikse LBS-weerhouding te verminder met die bedrag aan buitelandse belasting wat uit die indiensname-inkomste weerhou word.

Doeane en aksyns

  • Uitsluiting van grootmaatwyn-bewegings uit die verpligte tariefbepalingsvereiste. Grootmaat wyn wat uit een aksynsvervaardiging-pakhuis na ‘n ander verskuif word, word gebruik as ‘n inset vir verdere vervaardiging en is nie die finale alkoholiese drank wat onderhewig behoort te wees aan die tariefbepalingsvereiste nie. Grootmaat-wynverskuiwing tussen pakhuise sal daarom vrygestel wees van die noodsaak om verpligte tariefbepalings te bekom.

Oorgrens- inkomstebelasting en deviesebeheer-voorstelle

  • Hersiening van beheerde buitelandse maatskappyreëls. Die globale neiging om die korporatiewe belastingkoerse te verminder, beïnvloed die huidige beheerde buitelandse maatskappy-vergelykbare belastingvrystelling. Daar word voorgestel dat die vrystellingsdrempel-persentasie verminder word, gesien die  volhoubaarheid van die belastingbasis.
  • Hersiening van die definisie van permanente diensstaat. Die OECD het in 2017 hierdie definisie uitgebrei.Toe Suid-Afrika die OECD se multilaterale konvensie onderteken het, het hy nie die definisie van permanente diensstaat uitgebrei nie. Gevolglik gebruik Suid-Afrikaanse belastingverdrae die eng definisie vir permanente diensstaat. Die Inkomstebelastingwet gebruik egter die uitgebreide definisie. Daar word voorgestel dat die definisie van permanente diensstaat in die Inkomstebelastingwet hersien word om vas te stel of ‘n beperking geregverdig is.
  • Verheldering van die wisselwerking tussen kapitaalwinsbelasting en buitelandse valuta transaksiereëls. Bates wat van die hand gesit of verkry word in buitelandse valuta is onderhewig aan sowel buitelandse valuta transaksiereëls as kapitaalwinsbelastingreëls.Ten einde dubbelbelasting op bates te verhoed word buitelandse skuld tans uitgesluit van die spesifieke kapitaalwinsbelasting-reëls. Dit is egter nie duidelik hoe die algemene reëls toegepas word as buitelandse effekte van die hand gesit word teen ‘n kapitaalwins of verlies nie. Daar word voorgestel dat hierdie reëls hersien word om potensiële dubbelbelasting te verhoed.

Administratiewe voorstelle

  • In Augustus 2018 het die Nasionale Tesourie en die SAID gesamentlik, deur ‘n reeks industrie-spesifieke werkswinkels, uitvoerige beraadslagings gevoer oor die gepubliseerde besprekingsdokument, “Review of the Diesel Fuel Tax Refund System”, Die voorgestelde nuwe stelsel sal die basis verskuif van wenslike gebruikers na wenslike aktiwiteite.. Die ontwerp van die nuwe vrystaande dieselterugbetalings-administrasie sal in hooftekke beskryf word in konsepreëls en notas wat ontwikkel gaan word en in die loop van die jaar vir openbare kommentaar gepubliseer sal word.
  • Die wetgewende bepalings wat verband hou met voldoeningsertifikate sal bygewerk word om onlangse stelselvereistes in te sluit.

Belastingkoerse

  • Die volgende koerse bly onveranderd:
  • BTW teen 15% (die lys nulkoersitems waar BTW bereken word teen 0%, sal vanaf 1 April uitgebrei word)
  • Korporatiewe inkomstebelasting teen 28% en dividende-weerhoubelasting teen 20%.
  • Alle inklusiewe koerse vir Kapitaalwinsbelasting
  • Rente en tantiéme-weerhoubelasting teen15%
  • Alle belastingkategorieë vir individue, soos hieronder uiteengesit
​Belasbare inkomste (R) ​Koerse van belasting (R)
0 – 195 850 18% van belasbare inkomste
195 851 – 305 850 35 253 + 26% van belasbare inkomste bó 195 850
305 851 – 423 300 63 853 + 31% van belasbare inkomste bó 305 850
423 301 – 555 600 100 263 + 36% van belasbare inkomste bó 423 300
555 601 – 708 310 147 891 + 39% van belasbare inkomste bó 555 600
708 311 – 1 500 000 207 448 + 41% van belasbare inkomste bó 708 310
1 500 001 en bó 532 041 + 45% van belasbare inkomste bó 1 500 000

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

DEREGISTRASIE VAN OMSETBELASTING

Die Sesde Skedule van die Wet op Inkomstebelasting[1] detailleer die werking van die omsetbelastingstelsel wat op mikrobesighede van toepassing is. Omsetbelasting is ’n opsionele stelsel (met voorkeur-belastingkoerse) en is in wese ’n vereenvoudigde belastingstelsel wat beskikbaar is vir mikrobesighede (besighede met ’n kwalifiserende omset van R1 miljoen of minder). Die Sesde Skedule handel oor persone wat kwalifiseer as mikrobesighede (wat natuurlike persone insluit), die toelaatbare aandele en belange wat die mikrobesighede mag besit en wat belasbare omset en uitsluitings daarvan, uitmaak. Alhoewel die stelsel wyd gebruik word, is daar ’n toenemende aantal belastingbetalers vir wie die stelsel nie meer optimaal is nie, en wat wil deregistreer en onderhewig wees aan die “normale belastingstelsel”.

Ingevolge paragraaf 9 van die Sesde Skedule is daar twee gronde waarop ’n persoon vir omsetbelasting gederegistreer kan word:

  1. Vrywillige deregistrasie

Vrywillige deregistrasie vind plaas wanneer die eienaar van ’n geregistreerde mikrobesigheid verkies om onder die “normale belastingstelsel” belas te word en kies om te deregistreer vir die omsetbelastingstelsel. ’n Vrywillige deregistrasie is toelaatbaar indien die belastingpligtige voor of aan die einde van ’n jaar van aanslag (28 of 29 Februarie) skriftelik kennis gee aan die Kommissaris. Deregistrasie sal van krag wees vanaf die begin van die volgende jaar van aanslag. Byvoorbeeld, ’n geregistreerde mikrobesigheid wat gekies het om te deregistreer vir die omsetbelastingstelsel deur op 21 Januarie 2019 ’n kennisgewing by die Kommissaris in te dien, sal met ingang 1 Maart 2019 (dit wil sê die belastingjaar 2020) gederegistreer word. Daar is tans geen voorgeskrewe vorm wat vir die kennisgewing gebruik moet word nie en daar word aanbeveel dat belastingbetalers hul naaste SAID-tak besoek en ’n formele versoek indien om te deregistreer (of hul belastingpraktisyn om hulp nader).

  1. Verpligte deregistrasie

Verpligte deregistrasie sal plaasvind indien ’n geregistreerde mikrobesigheid nie meer kwalifiseer om as sodanig geregistreer te wees nie. Twee faktore kan ’n verpligte deregistrasie noodsaak, naamlik

  1. as die kwalifiserende omset wat deur die mikrobesigheid verkry word uit besigheidsaktiwiteite gedurende ’n jaar van aanslag, die drempel van R1 miljoen oorskry of waarskynlik sal oorskry en die besigheid nie kan aantoon dat dit ’n nominale en tydelike gebeurtenis sal wees nie; of
  2. die persoon gediskwalifiseer word op grond van die bron van sy omset (byvoorbeeld professionele dienste) of die beleggings wat hy het.

’n Geregistreerde mikrobesigheid wat onderhewig is aan verpligte deregistrasie moet die SAID binne 21 dae vanaf die datum waarop dit nie meer as ’n mikrobesigheid kwalifiseer nie, in kennis stel. Versuim om die SAID in kennis te stel kan lei tot boetes wat teen die belastingpligtige gehef word.

Belastingbetalers moet ook onthou dat deregistrasie vir omsetbelasting ander administratiewe vereistes kan hê waaraan aandag gegee moet word, byvoorbeeld heroorweging van sy BTW-posisie, inkomstebelastingposisie, voorlopige belasting en ander nakoming.

[1] No. 58 van 1962

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

ARTIKEL 24C TOEKOMSTIGE UITGAWES

Die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (“SAID”) het op 10 Januarie 2019 ’n bindende privaatbeslissing (“BPR 315”) in ooreenstemming met artikels 78(1) en 87(2) van die Wet op Belastingadministrasie[1], uitgereik. Hierdie beslissing bepaal die toepassing van die definisie van “toekomstige uitgawes” in artikel 24C (1) van die Wet op Inkomstebelasting[2], op ’n kommoditeits-koopooreenkoms.

Die aansoeker (’n inwonende maatskappy) en ’n nie-inwonende bedryfsmaatskappy (Opco) sal ’n tussenmaatskappy-ooreenkoms aangaan vir die verskaffing van koopkrediete verteenwoordigend van hoeveelhede van sekere kommoditeite wat deur Opco gemyn word. Die aansoeker sal op sy beurt hierdie koopkrediete aan die koper (ook ’n nie-inwonende bedryfsmaatskappy) verkoop kragtens ’n 40-jaar koopooreenkoms[3].

Die koper moet ’n voorskot aan die aansoeker betaal vir die verkoop en lewering van die krediete. Geen gedeelte van hierdie betaling sal terugbetaal word nie en die aansoeker moet dit gebruik om die uitgawes wat hy sal aangaan met die nakoming van sy kontraktuele verpligtinge, te finansier.

Die koper sal ook produksiebetalings in kontant maak met die lewering van die krediete. Die koopooreenkoms maak voorsiening vir ’n gedetailleerde berekening van hierdie betalings, met sekere bedrae wat teen die voorskotbedrag gekrediteer moet word. Enige voorskot wat aan die einde van die kontraktermyn oorbly, sal aangewend word as ’n bykomende koopprys vir krediete wat reeds kragtens die kontrak gelewer is.

Aangesien bedrae teen die vroegste van ontvangs of oploping belas word, sal die voorskot in die aansoeker se belasbare inkomste ingesluit word in die jaar wat dit ontvang is.

Artikel 24C bied verligting aan ’n belastingpligtige wat ’n voorskot ingevolge ’n kontrak ontvang het, en wat in die toekoms uitgawes sal aangaan onder daardie kontrak. Die korting kan nie die bedrag ontvang of opgeloop ingevolge die kontrak, oorskry nie en moet in die daaropvolgende jaar bygevoeg word by die belastingpligtige se belasbare inkomste. Die toelae is verder onderworpe aan die Kommissaris[4] se diskresie en belastingbetalers moet die uitgawes wat aangegaan moet word, akkuraat raam om hul verpligtinge ingevolge die spesifieke kontrak na te kom. Dog, ’n berekening wat gegrond is op die verhouding tussen die totale beraamde uitgawe en die beraamde bruto inkomste uit die kontrak (d.w.s die kontrak se bruto winspersentasie) word algemeen aanvaar.

Met hierdie beslissing het die SAID bevestig dat die uitgawes wat aangegaan word om die krediete te bekom, toekomstige uitgawes sal wees soos beoog in artikel 24C (1). Daar is egter nie beslis oor die bepaling van die korting soos beoog in artikel 24C (2) of enige prysing- en oordragprysingsaspekte nie.

[1] No. 28 van 2011.

[2] No. 58 van 1962. Enige verdere verwysings na “artikels” is na die artikels van hierdie Wet.

[3] Die kontrak kan verleng word vir opeenvolgende 10-jaar periodes totdat Opco ophou om te bedryf.

[4] Kommissaris van die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (“SAID”).

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

TAX IMPLICATIONS OF THE VARIATION OF EMPLOYMENT CONTRACTS

On 6 November 2018, the South African Revenue Service (“SARS”) issued a binding private ruling (“BPR 312”) in accordance with sections 78(1) and 87(2) of the Tax Administration Act.[1] This ruling set out the tax implications of varying employment contracts.

Here the applicant (a resident company) previously entered a profit share arrangement with Mr X, who was entitled to nominate certain employees (of two 100% held subsidiaries of the applicant) to also benefit from this arrangement. The parties subsequently entered into a cancellation agreement to terminate the profit share arrangement and to allow for certain payments to be made by the subsidiaries to the nominee employees.

Although the payments (and the subsequent tax implications thereof in terms of the Income Tax Act[2]) seems standard for this type of agreement, the ruling neatly confirms these implications of each of these payments for both the subsidiaries and the employees.

Firstly, the subsidiaries would pay a pre-determined cancellation fee to the affected employees as compensation for cancelling the profit share arrangement, including payments to other employees pursuant to the cancellation agreement even though they were not applicants to the ruling or parties to the cancellation agreement. The ruling confirmed that both these payments were deductible for income tax purposes under the general deduction formula.[3]

Secondly, a cash portion was retained by the applicant to be released to Mr X in August 2021. This amount was treated as security for Mr X to comply with certain obligations he had in terms of these agreements. The cash portion will be forfeited if Mr X is dismissed prior to the date of release.

SARS confirmed that the cash portion was a pre-payment subject to section 23H in the hands of the applicant.  Also, that both the cancellation fee and the retained cash portion should be included in the employees’ gross income.[4] Mr X will, however, qualify for a tax deduction should the amount be forfeited in terms of section 11(nA), which allows for a deduction of any voluntary award received by virtue of employment that was included in taxable income but is subsequently refunded.

Lastly, the cancellation agreement made provision for agreements that allowed for restraint of trade payments to be made to certain employees. The subsidiaries could deduct these amounts in terms of section 11(cA) while these payments were to be included in their gross income in terms of paragraph (cB) of the definition of “gross income” in section 1.

[1] No. 28 of 2011.

[2] No. 58 of 1962. Any subsequent references to “sections” are to the sections of this Act.

[3] Section 11(a) read with section 23(g).

[4] Paragraph (d) of the definition of “gross income” in section 1 which specifically allow for a payment as a result of a variation of employment.

This article is a general information sheet and should not be used or relied upon as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.  Errors and omissions excepted (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email
« Older posts Newer posts »

© 2019 T Roos

Theme by Anders NorenUp ↑