Category: Consumer

S129 NOTICE TO THE CONSUMER AND “DELIVERY”

There are many reasons why a consumer may default in his payments to a credit provider. Notwithstanding these reasons, the credit provider must follow certain procedures to enforce the agreement.

The first step, is for the credit provider to deliver to the consumer a written notice in terms of Section 129(1)(a) of the National Credit Act 34 of 2005 (“NCA”), notifying the consumer of the default and proposals as to what the consumer may do to resolve any disputes that he/she may have with the agreement or to work out a plan for the payments due under the agreement to be brought up to date. The consumer has ten business days to respond to the credit provider once he/she has received the letter. It must be noted though, that the consumer is under no obligation to respond to the notice in terms of Section 129(1)(a) (“the S129 notice”).

The consumer must be in default with his/her payment for at least twenty business days in terms of S130(1)(a) of the NCA, before the credit provider can deliver the S129 notice to the consumer.

The consumer must further be aware that the credit provider is legally bound to deliver the notice in terms of the S129 notice to the address of the consumer that is cited on the credit agreement – the address that the consumer chose when he/she signed the agreement.

The S129 notice, in terms of the Act, must be delivered to the consumer via registered post. The word “delivered” has been interpreted by the courts to give clarity, viz, the notice is to be dispatched to the correct post office for the address chosen by the consumer, when the credit agreement was signed, or to an adult at the location designated by the consumer, when the credit agreement was signed. Should the credit provider follow one of the above methods for delivery of the S129 notice, but the consumer failed to receive it by not collecting the notice from the post office, it would not be the fault of the credit provider and it would be deemed that the credit provider followed the “letter of the law” and would thus be within its rights to proceed with the issuing and serving of the summons.

Thus, it is not a defence for the consumer to raise that the notice was not delivered to him/her, as was explained by the Constitutional Court in the case of Kubyana v Standard Bank of South Africa Ltd, after revisiting the majority decision held by the Constitutional Court in the case of Sebola and Another v Standard Bank of South Africa Ltd and Another.

It falls upon the shoulders of the consumer to inform the credit provider, in writing, by hand or electronic mail, of any changes to his/her designated address in respect of receiving notices which defer from the credit agreement, to enable the credit provider to change the consumer’s records. Should the consumer not inform the credit provider of the new details, the credit provider will be bound to use the address as per the credit agreement and the consequence of this, is that the consumer will not receive the S129 notice, and when the ten business days have expired for the consumer to timeously give  the credit provider his intentions of how he/she wishes to deal with the default payments, the credit provider will be within its rights to proceed with the issuing and serving of the summons, incurring legal costs for the account of the consumer.

This was held in the court case of Robertson v Firstrand Bank Ltd t/a Wesbank.

Reference List:

  • National Credit Act 34 of 2005 read together with Amendment 19 of 2014
  • Kubyana v Standard Bank of South Africa Ltd (2014) ZACC
  • Sebola v Standard Bank of South Africa Ltd 2012(5) SA 142 (CC)
  • Robertson v Firstrand Bank t/a Wesbank (2015) ZAECGHC 7

This article is a general information sheet and should not be used or relied upon as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.  Errors and omissions excepted (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

GELDIGHEID VAN VOETSTOOTSKLOUSULES ONDER DIE WET OP GEBRUIKERSBESKERMING

Verbruikers verkies dikwels om tweedehandse goedere te koop om geld te bespaar of bloot omdat hulle ’n winskoop raakgeloop het. Hoewel tweedehandse goedere moontlik ’n winskoop kan wees, kan dit riskant wees om dit te koop omdat dit gebreke mag bevat terwyl die verbruiker se reg om te verhaal in so ’n geval uiters beperk kan wees. Hierdie besorgdheid oor gebreke word vererger wanneer items van hoë waarde gekoop word, soos motorvoertuie waar latente gebreke duur kan wees om te herstel en die verbruiker dikwels in ’n situasie kan beland waar hy/sy betekenisvolle bedrae geld moet bestee aan die herstel van gebreke terwyl hy/sy steeds die aanvanklike aankoopprys afbetaal.

Die grootste beperking van die verbruiker se reg op verhaling wanneer foutiewe goedere gekoop word is die sogenoemde “voetstoots”-klousule wat dikwels ingesluit word in mondelinge of skriftelike verkoopooreenkomste. Hierdie klousules word dikwels na verwys as “soos dit is” klousules omdat dit letterlik beteken dat die verbruiker die produk koop soos dit staan, met alle latente en sigbare gebreke ingesluit. Die verkoper kan dan nie gemeenregtelik verantwoordelik gehou word vir skadevergoeding wanneer sulke gebreke ontdek word nie terwyl die verbruiker geen remedie nie.

Die tradisionele posisie soos hierbo uiteengesit is egter dramaties gewysig met betrekking tot tweedehandse goedere wat verkoop word deur ’n verskaffer wat goedere of dienste lewer in die normale verloop van sy/haar besigheid. (Dit sluit in die meeste verkopers wat nie private persone is wat bloot hul goedere op ’n eenmalige grondslag verkoop nie). Hierdie beskerming word deur die Wet verleen aan verbruikers wat sowel tweedehandse as nuwe goedere koop.

Artikel 55 van die Wet stel bepaalde standaarde waaraan goedere wat deur verskaffers verkoop word, moet voldoen. Die artikel vereis eerstens dat goedere redelik geskik moet wees vir die doel waarvoor dit algemeen gebruik word. Die goedere moet tweedens van ’n goeie kwaliteit wees, in ’n goeie werkende toestand verkeer en vry wees van enige gebreke. Laastens moet die goedere bruikbaar en duursaam wees vir ’n redelike tydperk in ag genome die gebruik wat normaalweg daarvan gemaak sal word en met inagneming van enige relevante omstandighede.

Artikel 56 van die Wet skep ’n implisiete waarborg waarvolgens verbruikers oor sekere remedies beskik as die bogenoemde standaarde nie nagekom word nie. Verbruikers mag ingevolge die implisiete waarborg sulke defektiewe goedere teruggee vir herstel, terugbetaling of vervanging. Die waarborg is geldig vir ses maande na die aankoopdatum.

Uit die voorgaande is dit duidelik dat die tradisionele voetstootsklousule wat kragtens die gemene reg geldig was, nie langer verkopers beskerm teen aanspreeklikheid vir defektiewe goedere nie. ’n Voetstootsklousule wat egter pertinent meld wat die kondisie is van die item wat verkoop word en wat al die defekte wat teenwoordig is, lys, sal kragtens die Wet geldig wees as die verbruiker dit uitdruklik aanvaar. Dit is die posisie aangesien die verbruiker nie benadeel sal word nie omdat hy of sy bewus sal wees van die defekte en dus ’n ingeligte besluit kan neem.

Voorts moet daar ook op gelet word dat sowel die standaarde wat in artikel 55 uiteengesit word as die waarborg in artikel 56, ingesluit moet word in ’n verkoopooreenkoms. Die verbruiker word dus altyd beskerm. Dit is gerade dat verbruikers wat oorweeg om ’n tweedehandse motorvoertuig of ’n ander waardevolle tweedehandse artikel aan te koop, eerder so ’n artikel van ’n handelaar koop as van ’n private persoon wat ’n eenmalige verkooptransaksie aangaan, aangesien voetstootsklousules tussen private persone wat ’n verkooptransaksie aangaan steeds geldig sal wees (tensy die verkoper opsetlik die gebreke verberg het).

Dokumente geraadpleeg

  • Consumer Protection Act 68 of 2008

  • Advisory Note 1: Consumer Goods and Service Ombud

  • Consumer Protection Guide for Lawyers: Law Society of South Africa

  • Right to Return Goods in Terms of Section 56 of the CPA: SEESA

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

© 2019 T Roos

Theme by Anders NorenUp ↑