Changes regarding payroll taxes

The South African Revenue Service (“SARS”) has recently made changes with regards to the management of payroll taxes in order for employers to more effectively manage their own accounts by way of a number of functions and tools.

SARS states that the aim of these changes is to allow employers to ensure that all their necessary payroll filings are correctly reflected, payments have been correctly allocated and that all charges to their accounts such as adjustments, interest and penalties have been correctly calculated and recorded.

The most recent changes include changes to the statement of account (“SOA”) which were introduced on 26 April 2019. These changes followed complaints by employers of errors on these accounts.

The purpose of the SOA is to reflect the balance and detailed transactions for a tax year with regards to Pay-As-You-Earn (“PAYE”), the Skills Development Levy, the Unemployment Insurance Fund and the Employer Tax Incentive (“ETI”) in order to allow for employers to complete their Employer Reconciliation Declaration bi-annually.

In order to make the SOA more clear and comprehensible, SARS made changes to the manner in which financial information is being displayed. In this regard, enhanced descriptions were included for liability and non-liability transactions. Also, all liability transactions are now grouped together and sorted in transaction date order. The exemption to this is any non-financial transactions with a date earlier than the first day of the period under consideration.

In order to identify payments and to better reconcile them with the employer’s bank statements, the SOA now also makes provision for receipt numbers for payments and journals.

Furthermore, ETI transactions (which have no impact on the PAYE account) are now grouped together and reflected at the bottom of the SOA.

In addition to the above, employers previously had to request SARS to make payment reallocations and corrections on their behalf. The monthly employer declaration (“EMP201”) and payment reference number (“PRN”) system was introduced to allow employers to amend their declarations and payments themselves. This tool also allows employers to identify and follow-up on incorrect or missing transactions using the consolidated employer SOA and query function as well as to correct unallocated payments.

Employers also have access to their financial accounts online to view and query transactions processed against their accounts in real-time. SARS also allows for a case management system where employers will be able to log queries, they are unable to resolve themselves and to monitor and track SARS’ progress with regards to the query logged.

With the annual employer reconciliations submission deadline now at 31 May 2019, employers are encouraged to use all these amended functions and tools to submit accurate information and to manage their payroll taxes more effectively in the future.

This article is a general information sheet and should not be used or relied upon as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.  Errors and omissions excepted (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

Belasting op buitelandse indiensnemingsinkomstes (“Expat tax”)

Artikel 10(1)(o)(ii) bied verligting aan belastingbetalers deur nie op buitelandse indiensnemingsinkomste (“employment income”) belas te word nie aangesien die buitelandse maatskappy reeds LBS / belasting op daardie inkomste aftrek. Daar is egter sommige lande waar hul eie belastingwette bepaal dat geen belasting op buitelandse indiensnemingsinkomste afgetrek word nie. Die effek daarvan is dat sekere individue dan effektief geen belasting in enige land betaal nie.

Artikel 10(1)(o)(ii) is gevolglik hersien en die wysigings waaroor almal gons tree effektief 1 Maart 2020 in werking. Ingevolge die wysigings sal slegs die eerste R1 miljoen van buitelandse indiensnemingsinkomste vrygestel wees van belasting. Enige buitelandse indiensnemingsinkomste van meer as R1 miljoen sal in Suid-Afrika belas word deur die normale individuele belastingtabelle toe te pas. Die effektiewe belastingkoers sal bepaal word met verwysing na die totale wêreldwye inkomste en geagte inkomste, verminder met die eerste R1 miljoen ten opsigte van buitelandse inkomste uit indiensneming.

Artikel 10(1)(o)(ii) vrystelling

Die vrystelling is slegs van toepassing indien –

  • die werknemer gedurende enige 12 maande tydperk vir meer as 183 volledige dae in totaal buite Suid-Afrika was; en
  • hierdie tydperk ’n aaneenlopende tydperk van afwesigheid van minstens 60 volledige dae binne daardie 12 maande insluit; en
  • die dienste gedurende die tydperk van afwesigheid uit Suid-Afrika gelewer word; en
  • die dienste gelewer is vir of namens ’n werkgewer wat binne of buite Suid-Arika gestasioneer is.

Dit is baie belangrik om daarop te let dat hierdie vrystelling slegs op belastingpligtiges van toepassing is wat ingevolge die Inkomstebelastingwet, soos omskryf in artikel 1, as inwoners beskou word.

Inwonerstatus

Suid-Afrika maak gebruik van ’n inwonergebaseerde belastingstelsel, wat beteken dat inwoners op hul wêreldwye inkomste belas word. Al werk jy al vir jare oorsee, maar jou tuisland is steeds Suid-Afrika, moet alle buitelandse inkomste steeds aan die Suid-Afrikaanse Inkomstediens verklaar word en die toepaslike belasting daarop afgetrek word. Ten opsigte van nie-inwoners is slegs ontvangstes en toevallings uit ’n Suid-Afrikaanse bron aan normale belasting in Suid-Afrika onderhewig. Uit bogenoemde is dit waarskynlik dat baie buitelandse werknemers nie deur die wysigings aan artikel 10(1)(o)(ii) geraak word nie, aangesien hulle in elk geval nie as inwoners (vir Suid-Afrikaanse belastingdoeleindes) beskou word nie.  ’n Belastingpligtige sal as ’n inwoner beskou word indien daar aan een van die onderstaande toetse voldoen word: (1)   die gewoonlik woonagtig-toets; of(2)   die fisiese teenwoordigheidstoets en die persoon word nie geag uitsluitlik ’n inwoner van ’n ander land te wees vir die doeleindes van enige dubbelbelastingooreenkoms nie. ’n Persoon wat ingevolge ’n dubbelbelastingooreenkoms tussen die land waarin hul werk en Suid-Afrika as ’n uitsluitlike inwoner van die ander land geag word, sal nie as ’n inwoner van Suid-Afrika kwalifiseer nie, selfs al voldoen die persoon aan die voorvereistes om as ’n inwoner te kwalifiseer.

Finansiële emigrasie (FE)

’n Algemene wanpersepsie om nie as ’n inwoner geag te word nie, is om finansieel uit Suid-Afrika te emigreer. FE is nie ’n voorvereiste om vir belastingdoeleindes te emigreer nie en dit veroorsaak of waarborg ook nie dat ’n persoon na FE ’n nie-inwonerstatus sal bekom nie. FE is ’n formele aansoek aan die Suid Afrikaanse Reserwe Bank om ’n nie-inwoner te word vir ruilbeheerdoeleindes (exchange control purposes). Indien ’n persoon wél finansieel emigreer het kan dit hul saak versterk dat hul nie aan die gewoonlik woonagtig-toets voldoen nie, en dus as nie-inwoner geag moet word.

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

Sale of shares: Income vs revenue – Back to first principles

The distinction between amounts of a capital nature as opposed to a revenue (or income) nature is essential, and over the years, few other topics have enjoyed so much attention in our tax courts. Although most taxpayers appreciate this distinction, it is essential to revisit the core principles from time to time, to ensure that taxpayers are not caught off-guard when accounting for the tax on the sale of shares.

Non-capital amounts are subject to tax at a higher effective rate compared to capital profits. The difference arises from the annual exclusion that applies to capital gains for natural persons, and the inclusion rate applied to it. In the case of natural persons, the maximum effective rate for capital gains is 18% (compared to 45% on revenue gains); companies are taxed at 22.4% (compared to 28%) and trusts at 36% (compared to 45%).

The departure point for the analysis is how long a person has held the shares. In terms of 9C of the Income Tax Act, 58 of 1962 (the Act), where shares have been held for a period of at least three years, the amount received in respect of the share sale will automatically be deemed to be of a capital nature. Consequently, any gain would constitute a capital gain. Section 9C does not require an election, and its application is automatic and compulsory. Importantly, profits on the disposal of shares held for less than three years is not automatically of a revenue nature. The nature of such profits must be determined using the general capital versus revenue principles. Apart from the three-year holding rule in section 9C, the Act does not provide objective factors to distinguish between capital and revenue gains on share disposals. General principles for making this distinction have been formulated in courts over many years.

A person’s intention (both at the stage of purchase and disposal) is the essential factor in determining the nature of profits. If shares were acquired with mixed intentions (bought partly to sell at a profit and partly to hold as an investment), the person’s intention would be determined by the dominant or main purpose. South African courts have held that a taxpayer’s evidence as to intention must be tested against the surrounding circumstances of the case, which include, amongst other things, the frequency of transactions, method of funding and reasons for selling.

Where shares have been purchased and sold as part of a profit-making scheme, gains will be regarded as revenue in nature. In this regard, although not conclusive, the frequency and scale of share transactions is an important consideration. Where shares are bought regularly for the main purpose of resale at a profit, it will be regarded as trading stock and profits will be revenue in nature. An occasional sale of shares yielding a profit suggests that a person is not a share trader engaged in a scheme of profit-making. Where profits have been made through the mere realisation of investment, there is no scheme of profit-making. Although it is possible that a once-off venture involving the acquisition of shares can comprise a venture resulting in the shares becoming trading stock, the “slightest contemplation of a profitable resale” is not necessarily determinative for a gain to be revenue in nature.

Profits on the disposal of shares acquired for long-term capital growth and dividend income will more likely be capital in nature. Shares sold for a profit very soon after the acquisition is, in most cases, an indication of the potential revenue nature of those profits. However, that measure loses a great deal of its importance when there has been some intervening act, for example, a forced sale of shares.

Taxpayers are encouraged to take careful note of the distinction between income and capital gains since a different interpretation by SARS could result in a lengthy (and costly) dispute.

This article is a general information sheet and should not be used or relied upon as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.  Errors and omissions excepted (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

Suid-Afrikaanse Reserwebank prosedures

Die Suid-Afrikaanse Reserwebank (“SARB”) is die sentrale bank van die Republiek van Suid-Afrika en sy primêre doel is om prysstabiliteit te bereik en in stand te hou in die belang van gebalanseerde en volhoubare ekonomiese groei in Suid-Afrika. ’n Deel van die SARB se funksies is om ’n databasis van alle leningsverpligtinge van Suid-Afrikaanse inwoners aan nie-inwoners, in stand te hou.

In gevalle waar leningverpligtinge tussen Suid-Afrikaanse inwoners en nie-inwoners gemaak word, moet goedkeuring vooraf van die SARB verkry word. Wanneer ’n aansoek by die SARB gedoen word, sal sekere inligting en stawende dokumente deur die SARB aangevra word voordat die transaksie goedgekeur en die aansoeker van ’n buitelandse leningverwysingsnommer voorsien word. Die volgende inligting en ondersteunende dokumente is oor die algemeen voldoende

  • Afskrifte van enige ooreenkomste met betrekking tot die bepalings en voorwaardes van die transaksie. In hierdie gevalle is dit belangrik om te verseker dat enige onttrekkingbepalings, rentekoerse ens. aan die SARB oorgedra word om hul rekords dienooreenkomstig by te werk. Indien daar geen dokumente is nie, kontak u adviseur om te help met die opstel daarvan.
  • Bevestiging van die bron van befondsing en die verhouding tussen die partye.
  • Voltooide en getekende aansoekvorm wat van u bank verkry kan word.

Die voormelde dokumente kan vergesel word van ’n beknopte oorsig van die transaksie om die SARB en sy verteenwoordiger ’n duidelike agtergrond van die transaksie en die beduidende bepalings daarvan, te gee. Sodra die SARB die dokumente verwerk het en alles in orde is, sal u ’n dokument ontvang met ’n buitelandse leningverwysingsnommer.

Daar word algemeen aanvaar dat SARB-goedkeuring verkry moet word voordat buitelandse fondse in Suid-Afrika ingestel word. Dit is belangrik om daarop te let dat selfs in omstandighede wanneer kontant nie onmiddellik vloei nie, ’n lening geskep word. Dit sal ook binne die omvang van die leningsbeleid van die SARB val en daarom moet goedkeuring vir sodanige transaksies/ondernemings verkry word.

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

Value-added Remarks on Value-added Tax (VAT)

VAT is an integral part of our economic society and is something that influences everyone, especially businesses in South Africa.  In this article, we will discuss a few do’s and don’ts regarding VAT.

  1. Valid tax invoices

In South Africa’s current tax system, vendors that are registered for VAT are allowed a deduction for the tax they pay on eligible goods or services (input tax) from the tax you collect on the sales made (output tax). Tax invoices are therefore very important to vendors as failure to provide valid documentation during VAT audits will cause the vendor to lose all the input tax being claimed on the invoice. The following requirements will overcome the challenges that may be encountered because of SARS scrutinising the validity of VAT invoices.

When the tax invoices exceed R5 000, a full tax invoice needs to be provided. For invoices of R5 000 or below they may issue an abridged tax invoice. There will be no tax invoice needed if the consideration is R50 or less. However, documents such as a sales docket or till slip will be necessary to verify the input tax deducted.

As from 8 January 2016, the following information must be reflected on a tax invoice for it to be considered valid:

  1. Contains the words “Tax Invoice”, “VAT Invoice” or “Invoice”
  2. Name, address and VAT registration number of the supplier
  3. Serial number and date of issue of invoice
  4. Accurate description of goods and/or services (indicating where applicable that the goods are second-hand goods)
  5. Value of the supply, the amount of tax charged and the consideration of the supply
  6. Name, address and where the recipient is a vendor, the recipient’s VAT registration number
  7. Quantity or volume of goods or services supplied

Note that an abridged tax invoice will only need to meet criteria 1 to 5, whereas the full tax invoice (tax invoices exceeding R5 000) must meet all criteria.

  1. When to declare output VAT/claim input VAT

The date on which VAT becomes due on a transaction is the earliest of either the payment date or the invoice date. For example, if a payment is received in advance of the invoice issued for the supply, the VAT will be due on the date of receipt of payment. It is important to note that output VAT should be declared in the period in which the invoice has been issued or the payment has been received. With regards to input VAT, here the 5-year rule applies.

This rule provides that any amount of input tax which was deductible and has not yet been deducted can be claimed in a following period but is limited to a tax period 5 years after which the tax invoice should have been issued.

  1. Overpayments by the customer

When a vendor receives an overpayment from a customer, that vendor will not declare VAT on the overpayment. If a vendor fails to refund the overpayment within 4 months of the date of the invoice, the excess amount is deemed to be a consideration and therefore output VAT should be declared on the last day of the VAT period during which the 4-month period ends at a tax fraction of 15/115.

This article is a general information sheet and should not be used or relied upon as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.  Errors and omissions excepted (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

BTW-regulasies in verband met die verskaffing van elektroniese dienste

Sedert 2015 word buitelandse verskaffers van elektroniese dienste (soos oudiovisuele inhoud, e-boeke, ens.) in Suid-Afrika, geag ’n onderneming vir BTW plaaslik te bedryf. Alhoewel die regime al vir ’n aantal jare in plek is, word nuwe regulasies in hierdie verband voortdurend gepubliseer, die laaste op 18 Maart 2019, met ’n effektiewe datum van 1 April 2019. Saam met die nuwe regulasies het die SAID ’n “FAQ”-dokument gepubliseer wat sommige van die vrae wat handelaars en die publiek in die algemeen waarskynlik sal hê oor die implikasies van die opgedateerde regulasies en onlangse wetgewende wysigings, aanspreek. Hieronder ondersoek ons sommige van die meer relevante sake wat die SAID in die “FAQ”-dokument aanspreek.

 

Wat is elektroniese dienste? Elektroniese dienste beteken enige dienste wat deur ’n nie-inwoner vir oorweging verskaf word deur gebruik te maak van –

  • ’n elektroniese agent;
  • ’n elektroniese kommunikasie; of
  • die internet.

 

Elektroniese dienste is dus dienste, waarvan die verskaffing –

  • afhanklik is van inligtingstegnologie;
  • geoutomatiseerd is; en
  • minimale menslike ingryping behels.

 

Eenvoudig gestel, beteken dit dat vanaf 1 April 2019, u BTW moet betaal op ’n wyer reeks elektroniese dienste. Die regulasies omvat nou enige dienste wat kwalifiseer as “elektroniese dienste” (behalwe vir ’n paar uitsonderings) hetsy dit direk deur die nie-inwonerbesigheid of via ’n “tussenganger” verskaf word.

 

Enkele voorbeelde sluit in:

  • Veilingdienste;
  • Aanlynadvertensies of voorsiening van advertensieruimte;
  • Aanlynkoopportale;
  • Toegang tot “blogs”, joernale, tydskrifte, koerante, speletjies, publikasies, sosiale netwerke, “webcasts”, webinare, webwerwe, webtoepassings, webreekse; en
  • Sagteware-toepassings afgelaai deur gebruikers op mobiele toestelle.
Wat is spesifiek uitgesluit van die omvang van elektroniese dienste in die opgedateerde regulasies? Uitgesluit uit die opgedateerde regulasies is –

  • Telekommunikasiedienste;
  • Opvoedkundige dienste wat vanaf ’n uitvoerland (’n ander land as Suid-Afrika) voorsien word, welke dienste deur ’n onderwysowerheid kragtens die wette van die uitvoerland gereguleer word; en
  • Sekere lewerings van dienste waar die verskaffer en ontvanger aan dieselfde groep maatskappye behoort.
Wat is die rede vir die opgedateerde regulasies? Die oorspronklike regulasies het die omvang van dienste wat as elektroniese dienste kwalifiseer beperk en belasting moet teen die standaardkoers gehef word. Die voorneme van die opgedateerde regulasies is om die omvang van dienste wat as elektroniese dienste kwalifiseer, wesenlik uit te brei sodat alle dienste wat vir ’n oorweging (onderworpe aan ’n paar uitsonderings) verskaf word, wat deur middel van ’n elektroniese agent, elektroniese kommunikasie of die internet, elektroniese dienste is en BTW teen die standaardtarief gehef moet word.
Tref die opgedateerde regulasies ’n onderskeid tussen Besigheid-tot-Besigheid (B2B) en Besigheid-tot-Verbruiker (B2C) voorrade? Nee, daar is geen onderskeid tussen B2B en B2C-voorrade nie, daarom sal B2B-voorrade met BTW teen die standaardkoers gehef word. Hierdie uitkoms was opsetlik omdat die Suid-Afrikaanse BTW-stelsel nie ten volle die B2B- en B2C-konsepte onderskryf nie.
Wat is voorbeelde van voorrade wat nie elektroniese dienste is nie?
  • Sekere opvoedkundige dienste
  • Sekere finansiële dienste waarvoor ’n fooi gehef word
  • Telekommunikasiedienste
  • Sekere voorrade gelewer in ’n groep maatskappye
  • Die aanlynverskaffing van tasbare goedere soos boeke of klere
  • Sekere voorrade of dienste wat nie elektroniese dienste volgens hulle aard is nie, maar waar die uitset en oordrag van die dienste slegs elektronies gekommunikeer word, byvoorbeeld:
    • ’n regsmening wat in ’n uitvoerland voorberei is, per e-pos gestuur; en
    • ’n argitek se plan opgestel in ’n uitvoerland en per e-pos aan die kliënt gestuur.

 

Gegewe die veel groter toepassingsgebied vir elektroniese dienste, moet beide plaaslike en buitelandse handelaars toesien dat BTW teen die toepaslike tarief gehef word vir die verskaffing van elektroniese dienste – en plaaslike verkopers moet, waar toepaslik, die nodige stawende dokumente behou ten einde enige insetbelastingeise te staaf.

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

EMP501-rekonsiliasies

Die aanvangsdatum van die 2019-seisoen vir indiening van die jaarlikse EMP501-rekonsiliasies is deur die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (SAID) uitgestel vanaf 1 April na 17 April 2019. Die rede vir hierdie verandering word toegeskryf aan opdaterings deur die SAID aan hul bestaande stelsels.

Die sperdatum vir indiening van bostaande rekonsiliasie, sowel as die Opgawe van Verdienste (“Return of Earnings”) (W.As 8) is 31 Mei 2019.  Die boetes vir laat indiening is as volg:

  • die nie-indiening of laat indiening van die EMP501-rekonsiliasie kan lei tot ’n 10% boete van die belastingjaar se werknemersbelastingaanspreeklikheid; en
  • die laat indiening van die W.As 8 2018 Opgawe van Verdienste by die Departement van Arbeid kan 10% van die aanslag bedrag beloop.

Daar word voorgestel om gebruik te maak van elektroniese salarisregisters wat jou in staat stel om onderliggende waardes van doeltreffendheid en betroubaarheid behoorlik te handhaaf en sodoende te verseker dat akkurate inligting aan die SAID en die Departement van Arbeid betyds voorsien word om enige boetes te vermy.

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

Aansoek om verminderde aanslae

In gevalle waar belastingbetalers verontreg word deur aanslae uitgereik deur die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (SAID), maak die Wet op Belastingadministrasie[1] voorsiening vir ’n geskilbeslegtingsproses, waardeur ’n belastingbetaler redes vir ’n aanslag kan versoek, beswaar teen ’n aanslag kan aanteken en, indien nodig, gebruik kan maak van verdere appèlprosedures wat ook beskikbaar is. Dispuutoplossing is prosesgeoriënteerd en streng reëls bepaal die vorm, datums en algemene prosedures wat van toepassing is op beide belastingbetalers en die SAID. Gegewe die ingewikkelde proses is dispuutoplossing dikwels duur, terwyl professionele hulp nodig is om nakoming van die stelsel te verseker. Wanneer daar duidelike foute in ’n aanslag is (in teenstelling met aangeleenthede van substansie of interpretasie), kan ’n geskilbeslegtingsproses ’n frustrerende proses vir belastingbetalers wees, aangesien bedrae wat geassesseer moet word nie in die eerste instansie moes opgeduik het nie.

Gelukkig maak die Wet (in artikel 93) voorsiening vir die SAID om verminderde assesserings te maak indien die SAID tevrede is dat ’n duidelik onbetwiste fout in die beoordeling deur die SAID of die belastingbetaler in ’n opgawe is. Die SAID kan sulke verminderde aanslae uitreik, selfs as geen beswaar ingedien is nie, of geen appèl aangeteken is nie. Daar is egter probleme met die toepassing van artikel 93, beide prakties en wesenlik.

Op ’n praktiese vlak maak die Wet of enige geskilbeslegtingsreëls nie voorsiening vir die proses wat ingevolge artikel 93 gevolg moet word nie. In ’n onlangse Belastinghofbesluit[2] het die regter die volgende gevolgtrekking oor die proses gemaak:

Die grondslag waarop ’n belastingpligtige ’n aangeleentheid ingevolge artikel 93(1)(d) kan laat oorweeg, is duidelik nie by wyse van ’n beswaar teen, of appèl teen, ’n aanslag nie. Daar is ’n aparte prosedure hiervoor beskikbaar. Dit stel ook nie ’n formele aansoek in die vooruitsig nie. Dit lyk vir my asof dit eenvoudig by wyse van ’n versoek is.

Die versoekprosedure laat ongelukkig die belastingbetaler oor aan sy/haar lot, aangesien dit twyfelagtig is of ’n uitslag op die versoek binne 30 werksdae nadat ’n aanslag uitgereik is, verkry sou word – die tydperk waarbinne ’n beswaar ingedien moet word. ’n Aansoek ingevolge artikel 93 sal nie die tydperk waartydens ’n beswaar vereis word, opskort nie – sou die versoek uiteindelik afgewys word; die belastingbetaler het sy kanse op sukses ernstig benadeel as beswaar die volgende toevlug is, aangesien die beswaar moontlik laat ingedien kan word.

Ewe uitdagend is dat daar geen duidelike aanduiding of definisie is vir wat ’n “readily apparent undisputed error” sou wees nie. Wat dalk vir die belastingpligtige baie duidelik kan wees, mag nie as sodanig deur die SAID geïnterpreteer word nie. Waarskynlik, sou ’n “readily apparent undisputed error” iets wees soos die toepassing van verkeerde belastingkoerse of verkeerde strafpersentasies wat minimale (indien enige) interpretasie van belastingvoorwaardes vereis.

Alhoewel ’n versoek ingevolge artikel 93 ‘n roete vir verminderde aanslae vir belastingbetalers voorsien, moet so ‘n  versoek versigtig bestuur word, aangesien dit nodig mag wees om, in die geval van ’n onsuksesvolle versoek, ’n parallelle beswaarproses te voer om te verseker dat belastingbetalers nie deur die ander remedies wat tot hul beskikking is, in gevaar gestel word nie.

1 Nr 28 van 2011 (“die Wet”)

[2] Rampersadh en Ander v Kommissaris vir die Suid-Afrikaanse Inkomstediens en ander (5493/2017) [2018] ZAKZPHC 36 (27    Augustus 2018).

Hierdie artikel is ʼn algemene inligtingsblad en moet nie as professionele advies beskou word nie. Geen verantwoordelikheid word aanvaar vir enige foute, verlies of skade wat ondervind word as gevolg  van die gebruik van enige inligting vervat in hierdie artikel nie. Kontak altyd ʼn finansiële raadgewer vir spesifieke en gedetailleerde advies. (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

FIXED AND REIMBURSIVE TRAVEL ALLOWANCES

When determining the best remuneration package for travelling employees, South African employers and employees are continuously considering the benefits between a travel allowance, a reimbursive travel allowance or both. For this purpose, the employees’ tax (“PAYE’’) and income tax consequences of these two allowances are set out in more detail below.

A travel allowance is an allowance granted by the employer to the employee for the use of his or her private motor vehicle for the employer’s business purposes. This includes any fixed travel allowances, petrol, garage and maintenance cards.

A reimbursive travel allowance is any allowance which is based on the actual distance travelled for business purposes and is normally paid by the employer to the employee by multiplying the actual business kilometres travelled by a fixed rate per kilometre.

For PAYE purposes, 80% of the fixed travel allowance must be included in the employee’s remuneration. This percentage is reduced to 20% if the employer is satisfied that at least 80% of the use of the motor vehicle for the tax year will be for business purposes. Employees must keep a record of the actual distance travelled during the year for business purposes by way of a logbook. The full amount of the allowance is disclosed in the IRP5 under code 3701.

In respect of the reimbursive travel allowance, no PAYE is payable on an allowance paid by an employer to an employee up to the rate of 361 cents per kilometre, regardless of the value of the vehicle. The reimbursement does also not have to be substantiated by a logbook. But is only available to an employee if no other form of an allowance or reimbursement (other than for parking or toll fees) is received from the employer in respect of the vehicle. Any excess reimbursed portion (exceeding 361 cents per kilometre) is, however, subject to PAYE just like a fixed travel allowance. Disclosure of this allowance is under codes 3702, 3722 and 3703 on the IRP5.

For income tax purposes, the full (100%) of the fixed travel allowance, as well as the taxable reimbursive travel allowance, will be added together on assessment.

The employee will, however, be allowed to claim actual business travel expenses against the travel allowance (subject to certain limits) and the portion exceeding the claim will be taxable on assessment.

Where no actual costs are claimed, the South African Revenue Service provides a table which sets out fuel costs (per kilometre), maintenance costs (per kilometre) and a fixed cost which may be claimed against a travel allowance depending on the value of the vehicle. However, no fuel cost or maintenance cost may be claimed in instances where the employee has not borne the full fuel or maintenance cost.

This article is a general information sheet and should not be used or relied upon as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.  Errors and omissions excepted (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email

REQUESTS FOR SUSPENSION OF PAYMENT FROM SARS

Since its introduction, the “pay now, argue later” rule relating to disputed amounts of tax has been and remains to be the subject of much controversy, and rightfully so. The basic premise is that even though you disagree with an amount of tax, once you have been assessed by SARS, the amount becomes due and your obligation to pay the tax, and SARS’ right to recover the tax, is not suspended by any objections or appeals against the assessment or pending court proceedings (i.e. pay the tax, and then dispute it).

Taxpayers do however have some remedy, in that they may request a senior SARS official to suspend the payment of the tax (or a portion), pending the outcome of a dispute against an assessment. Importantly, a taxpayer needs to dispute, or at least intend to dispute, the amount of tax allegedly due before a request to suspend the payment can be made.

In considering the request, the SARS official should consider relevant factors, including:

  • whether the recovery of the disputed tax will be in jeopardy or if there will be a risk of dissipation of assets;
  • the compliance history of the taxpayer with SARS;
  • whether fraud is prima facie involved in the origin of the dispute;
  • whether the taxpayer has tendered adequate security for the payment of the disputed tax and if accepting it is in the interest of SARS or the fiscus; and
  • whether payment will result in irreparable hardship to the taxpayer not justified by the prejudice to SARS or the fiscus if the disputed tax is not paid or recovered.

Taxpayers should not look to abuse the suspension system, as SARS are well within their rights to revoke a decision to suspend payment with immediate effect, if it is satisfied that a taxpayer merely entered into the dispute process on a frivolous or vexatious basis, is employing dilatory tactics, or if there is a material change in the circumstances from when the request was granted. Furthermore, if a request has been successfully granted, but the taxpayer does not object to the assessment, does not appeal after a disallowed objection or proceeds to court, the suspension is revoked with immediate effect.

SARS will not suspend payment of an amount of tax out of own accord once the dispute process has commenced. Taxpayers will need to actively take steps to initiate the suspension, through either e-filing or a branch office visit. A request for suspension of payment is a vital part of the dispute resolution process and should be submitted as soon as possible for an assessment which a taxpayer intends to dispute. If not already along with a request for reasons, it would be good practice to submit the request at the same time as the objection.

This article is a general information sheet and should not be used or relied upon as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.  Errors and omissions excepted (E&OE)

Print Friendly, PDF & Email
« Older posts

© 2019 T Roos

Theme by Anders NorenUp ↑